Liceum lubawskie 1873 - 1998 - A. Korecki - książka historyczna wyd. 1998

Opis

Historia naszej szkoły sięga XIX wieku. Już w 1772 r., po I rozbiorze Polski, Ziemia Lubawska znalazła się w prowincji Prusy Zachodnie. Zaborcy skutecznie utrudniali Polakom walkę o utworzenie progimnazjum. Petycje do rządu pruskiego nie przynosiły rezultatów. Dlatego lubawianie latem 1873 roku powołali Lubawskie Stowarzyszenie Szkolne, którego celem było utworzenie i utrzymanie progimnazjum w Lubawie. Dzięki dobrowolnym składkom lokalnej społeczności, 13 października 1873 r. dokonano otwarcia szkoły. Był to Parytetyczny Zakład Gimnazjalny w Lubawie – Prusy zachodnie (parytetyczny – wielowyznaniowy). Siedzibą szkoły został były klasztor oo. Bernardynów przy ulicy Kupnera (obecnie plebania parafii św. Jana). W chwili otwarcia szkoła liczyła 132 uczniów, a pierwszym jej dyrektorem został Richard Hache. W 1878 roku Progimnazjum w Lubawie zostało przejęte przez zarząd miasta Lubawy, a w roku szkolnym 1888/89 weszło pod zarząd państwa zmieniając swą nazwę na Królewskie Progimnazjum w Lubawie – Prusy Zachodnie. W 1911 roku szkoła otrzymała własny budynek przy ulicy Gdańskiej 25, który zajmowała do 1939 roku. Do odzyskania niepodległości przez Polskę grono nauczycielskie progimnazjum liczyło średnio od 8 do 10 nauczycieli.